دو فیلمی که این بار می خواهم بررسی مختصری روی آنها انجام دهم شاید جزو فیلم های درجه یک هالیوودی نباشند ولی دیدگاه من از این زاویه است که بین فیلم های با محتوی و بی محتوی چه فرق هایی وجود دارد و اصلا بین فیلم های گیشه ای در کشور ما و هالیوود چه تفاوت های ابزاری و ساختاری هست.

Cheaper by a dozen 2   و  Just married  که تقریبا هر دو ترجمه ي مشکلی در فارسی دارند.

شاید اولی را بتوان یک جین ارزان تر در میاد و دومی رو تازه ازدواج کرده ترجمه کرد.

با این حال همه جا ماه عسل ترجمه می کنند  و دو معنی پشت سر خودش داره یکی این که شخصیت های فیلم تازه ازدواج کردند و در ماه عسل هستند و دیگری این که فقط ازدواج کردند و هیچ بهره ای از ویژگی های متاهلی نمی برند.

خوب یک جین ارزون تره ي (2) ساخته ي آدام شانکمن است و کارگردان ماه عسل شاون لوی است که یک جین ارزون تره ي (1) رو هم او ساخته. در کارنامش پلنگ صورتی و شب در موزه رو هم داره.

ماه عسل ساخته 2003 و یک جین ارزون تره ساخته ي 2005 است.

استیو مارتین ، ایگن لوی ، بنی هانت ، کارمن الکترا ، هیلاری داف و جیم کینگ در یک جین ارزون تره بازی می کنند.

اشتون کاچر و بریتانی مورفی هم در ماه عسل بازی می کنند.

ژانر ماه عسل کمدی و احساسی است و ژانر یک جین ارزون تره کمدی و حادثه ای.

اولین موردی را که بررسی می کنیم این است که آیا هر دو فیلم به خوبی از پس خنداندن تماشاچی برآمده اند یا نه.

به عقیده ي من داستان و فیلم نامه ي ماه عسل به شدت ضعیف است (بیچاره فیلم هندی ها که می گن از قبل داستان تهش معلوم ) عشق عجولانه ، ازدواج با خانواده ي پول دار ، نفرت بچه گانه و جدایی در انتها پشیمانی سریع و دوباره ... .

ریتم فیلم کند است در حدی که اصلا دلقک بازی های کاچر و مورفی خنده ای به لب نمی آورد. فیلم کمی سردر گم است که آیا باید پندی هم پشت فیلم باشد یا فقط خنده ي محض.

شما در مارمولک ساخته ي کمال تبریزی می بینید که فیلم با وجود اینکه طنز محور است اما تم قوی و آموزندگی به یاد ماندنی فیلم آن رو به اثری جاودان تبدیل کرده است.

با این حال رضا مارمولک هر کاری در فیلم می خواهد می کند و نکات آموزنده ي فیلم را به جاهایی که ضرب آهنگ کمیک فیلم خوابیده موکول می کند.

بازی گرفتن از بازیگر ها خیلی ضعیف بوده و تدوین متوسط و گاف های تصویری از مشکلات ماه عسل است. با این حال شما به راحتی صحنه های چرخش دوربین ، از پنجره افتادن توله سگ و حتی در دره افتادن ماشین رو دارید که فیلم های درجه بالای ما هم خیلی در امر جلوه ویژه و خرج های این چنینی موفق نیستند.

یک جین ارزون تره به شدت فیلم نامه ي روان تری داره و مثل شیرینی آمریکایی توانسته به خوبی بیننده رو بخنداند بی آنکه از تمام توان استفاده شود (مسائل کمی منافی اخلاق).

نشان دادن پیوند خانوادگی ، حس یک دختر آمریکایی برای دوستی و آرایش و ... .

در کل باید بگم که فیلم های غربی در دو زمینه موفقیت در خنداندن کسب خواهند کرد ؛ یکی کمدی های نسبتا باری به هر جهت مثل یک جین ارزون تره که از هر تدبیری برای خنداندن استفاده می کنند و جلوه ویژه ، امکانات صدا و تصویری و لوکیشن قوی باعث رونق می شود یا اینکه مثل پادشاه کمدی که با بازی خیره کننده  رابرت دنیرو و دیالوگ نویسی عالی با کارگردانی عالی ساخته شود و فیلم کاملا شسته رفته و به دور از بزن و بکوب باشد. کارهای وسط به هیچ وجه موفقیتی کسب نمی کنند.

                                                     ایمان

چند بار دیدن یک فیلم که به زحمت از یک ساعت بیشتر می شه کار چندان سختی نیست اما دیدن فیلمی سه ساعته واقعا انگیزه ی بالایی می خواد.

مایکل مان خیلی زیاد از ژانر تبعیت کرده؛ دزد باهوش، پلیس خبره، دزدی بی نقص از بانک، آدم فروشی، تعقیب و گریز و در پایان پلیس دزد و می کشه و پایان. بله با چنین فیلم نامه ای سروکار داریم اما این قدر مایکل مان این فیلم رو در سال 95 در آمریکا با همکاری کمپانی برادران وارنر استادانه ساخته که می شه اون رو بارها دید و باز سیر نشد.

این فیلم زیاد نقد شده و زیاد دیده شده، نسبتا جزو فیلم های قدیمی هم هست اما دلیل اصلی که من به سراغ اون رفتم اینه که از بهترین و بلندترین سکانس های تعقیب و گریز را در بین فیلم ها داره.

قرینه سازی عالی در فیلم انجام شده. دو تن از برجسته ترین بازیگران دنیا در اون نقش آفرینی می کنند و با وجود اینکه هیچ دستاورد جشنواره ای برای مایکل مان نداشته اما به شدت فروش کرده و طرفدار دارد. 

                                                          ایمان