فیلم های زیادی در ژانر وحشت یا به عبارتی ترس و مرموز و هیجان انگیز در آمریکا تولید می شوند ولی خیلی از آنها در سری فیلم های بی یا سی هستند.

عاملی که باعث می شود که کینه یا اره یا خیلی از فیلم های دیگه معروف و محبوب بشن قابل بررسی است.

فیلم من می دانم که در تابستان گذشته چه کار کرده اید محصول 97 آمریکا است به کارگردانی جیم گیلسپی.

بازیگران فیلم جنیفر لاو هویت (شاید صدای لیز در گارفیلد از مهمترین کارهایش باشد ! ) ، سارا میشل گلار ( چهره ي نام آشنای کینه 1 و 2 ، جیغ 2  و هوایی که من تنفس می کنم ) ، رایان فیلیپ ( تصادف و من درون ) و فردی پرینز هستند.

                                                      ایمان   

شروع فیلم را می زنی. گوشی ها را می ذاری تو گوشت. جاتو درست می کنی و تیتراژ آغازین فیلم.

 تصویر زیاد خوب نیست. بزرگ و کوچیکش می کنی. فیلم همین طور پیش می ره.

 دیگه دست از سرش بر می داری. به فیلم دقت می کنی. به بازی ها. به حرف ها، به تیکه کلام ها و اصطلاحاتی که به کار می برن.

 بعد همون موقع یاد همه نقدها و اتفاقاتی که تو جشنواره برای فیلم افتاده می افتی.

اما اهمیت نمی دی و می ذاری تا آخر پیش بره.

به صحنه های جنگش می رسی. همون جا که این لوتی ها همه چیزو به شوخی و مسخره گرفتن.

به تیکه هاشون می خندی. به حرکاتاشون. اما به یک جایی می رسه که این خنده جای خودش را به گریه می ده. شاید اونقدر گریان نباشه اما این بار با همه دفعات قبل فرق داره. این صحنه های جنگی، حرف از جنگ، با همه فیلم های جنگی دیگه فرق داره.

 این بار یک حس دیگه ای داری. یک حسی که بهت می گه این بوده. این بوده و تو هیچی ازش نمی دونستی. یک صدایی بهت می گه می بینی. پاهای قطع شده را می بینی. این جوری بوده.

 نه اونی که قبلا دیدی و شنیدی. این شاید اولین باری باشه که با حس واقعی و لحظات واقعی اون موقع روبه رو می شی. دلت ریش می شه وقتی اون پاهای قطع شده را می بینی.

 اون دست هایی که دارن جون می دن. دلت ریش می شه وقتی امین حیایی ماسکشو می ذاره رو صورت یک دختری که هنوز زنده است و اون طلاهایی را که دزدیده می ذاره تو دست دخترک. دلت ریش می شه وقتی می زنه تو سر خودش. دلت ریش می شه وقتی می فهمی اینا آلان دارن به اندازه هشت سال نه، به اندازه هزار سال زجر می کشن.

 همون اونایی که شیمیایی شدن. همون هایی که مثل دیوانه ها گوشه تیمارستان افتادن و جرمشون فقط دفاع از خاکشون بوده اونم فقط هشت سال. همین!

اخراجی ها یک حرف دیگه ای داشت.

 یک قصه دیگه ای بود. اخراجی ها حرف دل بود. حقیقت تلخ و شیرینی بود که سرچشمه عشق بود.

 شاید از نظر تو و اونا این حرف درست نباشه، اما اخراجی ها برای من بیداری نفس بود. چشم و گوشم را باز کرد.  

اینه رسم لوتی و لوتی گری و معرفت. اگه معرفت داری، اگه هنوز ته ته دلت می گه از کجا اومدی اخراجی ها را هم می پسندی، نه فقط به خاطر طنزش!

                                                          Destiny       

  حالا دیگه بیش از ۳ ماه از اولین اکران اخراجی ها که شرحش هم قبلا اینجا نوشته شده می گذرد و فروش آن در تهران از یک میلیارد هم گذشته و مسعود ده نمکی به آن با افتخار می نازد .

  در این ۸۰ روز در مورد فیلم زیاد نوشته شده و گفته شده و شاید این حرف ها زیادی ،  ولی وقتی برای بار دوم فیلم راتماشا کردم ، بد ندیدم در موردش باز بنویسم .

  بی تعارف اخراجی ها یکی از خنده دارترین و بامزه ترین فیلم هایی است که به عمرم دیدم و انصافا خوب می خنداند و از هر ابزاری هم برای خنداندن استفاده می کند ، حتی از اس ام اس ها و جوک های تکراری این چند سال هم استفاده می کنه و در کمال تعجب باز همه می خندند .

  اما سوالی که پیش میاد اینه که آیا فیلم بامزه و پرفروش لزوما فیلم خوبی هم هست یا نه ؟ ضمن اینکه ده نمکی در همه جا گفته می خواسته کلی مفهوم هم منتقل کنه و همه ی آن حرف ها منتقل شده و مردم همیشه با کارهای با معنا و مفهوم و در یک کلام خوب ارتباط برقرار می کنند ، آیا دلیل فروش اخراجی همین استدلال ده نمکی است ؟ 

  از آنجایی که ما لابلای ذهن مردم نیستیم و متاسفانه آمار دقیق و خوبی از نظر مردم نیست عجالتا سوال دوم را کناری می گذارم و فقط به سوال اول می پردازم .

  فکر کنم جواب سوال رو فقط بشود با سوال داد ، آیا پربیننده ترین فیلم تاریخ سینمای ایران کاری هنری و فاخر است ؟ فیلمی که به خاطر تماشای آن در بسیاری از شهرها سینما ساخته شد ، فیلمی با بازی به یادماندنی فردین که خیلی دلنشین است و دیدنی ولی آیا کسی گنج قارون را فیلمی خوب می دانید ؟ آیا ده نمکی حاضر است همین الان گنج قارون همزمان با اخراجی ها در سینماها اکران شود و ببینیم کدام بیشتر می فروشد ؟

اصلا چرا راه دور برویم همین مارمولک که 3 سال پیش در 4 هفته با بلیط ارزان تر آن زمان 800 میلیون در تهران فروخت آیا حاضر است  همزمان با مارمولک اکران بشود یا حتی یکی از فیلم های روز هالیوود البته بدون سانسور ؟

  آیا با استفاده از چند بازیگر مطرح سینما و بازی در مجموع خوب آنها می توان گفت کلیت فیلم خوب است ؟ آیا واقعا ده نمکی معتقد است فیلمش باید چندین سیمرغ می گرفت ؟ و چندین آیای دیگر ؟؟

  ولی اگر بخواهیم بحث کیفی و زیباشناختی فیلم را کناری بگذاریم و به جنبه های دیگر آن نگاهی بکنیم ، فروش بالای فیلم و استقبال بی نظیر مردم از فیلم را می بینیم که حتی افرادی که چندین سال است سینما نیامده اند را هم به سینماها کشاند ، حتی قشر سوپر مذهبی جامعه را ( شاید فقط به خاطر نام ده نمکی ) با سینما آشتی داد که این برای سینمای ما خیلی خوب است .

  آرزوی قلبی من این است که کاش اخراجی ها رکورد بیشترین تماشاگر را هم بشکند ، رکوردی که بیش از 30 سال است دست نخورده و این برای کشوری که در این مدت جمعیتش 3 برابر شده خوب نیست .

                                                                                                         هادی