مثل اینکه کم کم این دارد عادت می شود که کارگردانان اصراری برای حضور فیلمشان در جشنواره ی فجر را نداشته باشند یه بوس کوچولو اولین فیلمی بود که با اینکه از عکس های فیلم در تبلیغات ابتدایی جشنواره هم استفاده شده بود از جشنواره کنار کشید و بعد از آن مسعود کیمیایی در حالیکه فقط یک ماه به آغاز چشنواره مانده بود حکم را به اکران عمومی گذاشت و حالا نوبت ملاقلی پور است که نه تنها فیلمش را برای جشنواره نگاه نداشت بلکه وقتی ساخته ی جدیدش در جشن خانه ی سینما نامزد 10 جایزه شد به یکباره خواهان خروج فیلم از جشن شد .

   میم مثل مادر فیلم جدید رسول ملاقلی پور به کلی با آثار قبلی او متفاوت است هر چند بازیگر نقش اول آن شیمیایی دوران جنگ است و یه طور ضمنی اشاره ای به آن دوران نیز می کند و شاید فضای ملودرام آن نزدیک به هیوا  (کار دوست داشتنی ملاقلی پور)  باشد ولی هسته ی اصلی فیلم حول یک واژه و معنای مقدس به نام مادر می گذرد موضوعی که پیش از این علی حاتمی فیلمی به یاد ماندنی از آن به یادگار گذاشته است و اشک همه ی ما را به کرات در آورده است .

    گلشیفته فراهانی به خوبی از نقشی که به سن وسالش هم نمی خورد بر آمده است و یاد آور بازی های خوب گذشته شد و البته میم مثل مادر می تواند نقطه ی عطفی در کارنامه ی بازیگری او باشد و نشان از توانایی فوق العاده ی او برای بازی در نقش های گوناگون است .                                                                           

    میم مثل مادر حداقل برای من اولین فیلمیست که می بینم زجرها و رنج های یک مادر برای به دنیا آمدن فرزندش و بزرگ کردن او را به تصویر می کشد مادری که حتی تهدید های شوهر به طلاق را کناری می گذارد وبا رنج فراوان فرزند معلولش را بزرگ می کند و سعی دارد با پررنگ کردن توانایی های فرزند ناتوان حداقل شوهر ضعیف خود را قانع کند .

   میم مثل مادر ملغمه ایست از بسیاری از ناهنجاریهای این روزگار که مثل خود جامعه ی امروز بسیار شلوغ و نا آرام است و مدام روی اعصاب تماشاگران فیلم و بازیگران روزگار است . 

   توصیه می کنم تونستید ببینیدش .

                                                                                هادی