ایرج کریمی را تا 4، 5 سال پیش در قامت منتقد سینما  می شناختیم تا اینکه او هم فیلمساز شد ، اولین فیلم او در سطح خیلی محدودی اکران شد ، از کنار هم می گذریم نام فیلم او بود که خاطره ای خوش از ندیدن آن !! دارم ، یادم می آید در آن زمان در حوزه ی سینمای کودک و نوجوان هم جای گرفت و مدت ها در سینمای کانون پرورش فکری اکران شد .

  ایرج کریمی دومین فیلمش را اواخر سال 83 و این بار محدودتر از گذشته در 4 سینمایی که به سینمای خاص تعلق گرفته بود و فقط در دو هفته اکران شد ، این بار هم فیلم را بابا نرسیدم که ببینم ! چند تار مو نام فیلم دوم کریمی بود .

  دوست داشتم فیلم های کریمی را به همان ترتیب ساختشان ببینم ولی ترسیدم با این نیت فیلم سوم او را هم از دست بدهم ، باغهای کندلوس که در جشنواره ی دو سال گذشته هم حضور داشت سومین فیلم کریمی است .

   باغهای کندلوس به شدت رمانتیک است یا به عبارتی رمانتیک از او اون چکه می کند ! قصه ، قصه ی عشق است شاید در نگاه اول تکراری باشد  ولی هنر کریمی در به تصویر کشیدن و نوع روایت در فیلم است ، سکاتس نماز خواندن آبان و حرکات زیبای کاوه  ( با هنرمندی محمد رضا فروتن ) که بسیار زیبا رابطه ی عاشقانه ی آن دو را نشان می داد ، از شاهکارهای فیلم است ، قصه ی پر پیچ و خم فیلم که هر چه جلوتر می رویم گره های آن باز می شود ولی سینمای روشنفکرانه ی کریمی در انتها تماشاگر را با سوالات فراوانی تنها می گذارد و  نشان می دهد که هر چند تلاش او برای ارائه ی اثری هنری قابل ستایش است ولی کریمی هم مثل اکثر فیلمسازان وطنی باید تمام کردن فیلم را یاد بگیرد .

   فیلمبرداری کار با استفاده از مناظر سرسبز شمال خوب در آمده و بازی بازیگران زیاد فیلم در مجموع خوب است .

   رضا ناجی که در همه ی فیلم های اخیر مجیدی حضور داشته ، با اینکه خوب بازی می کند و جوک فارسی هم می گوید !! حضور نامعلومی در فیلم دارد و ارتباط دیالوگ های او با موضوع فیلم برای من قابل درک نبود ، مسعود کرامتی هم که نقش عاشق نشده ی فیلم را بازی می کرد بازی خوبی ارائه کرده است ، هرچند آخر فیلم سکانس زخمی شدن او ضعیف است .

   باغهای کندلوس از اون فیلمهایی است که دوست دارم دوباره ببینمش و واقعا فکرم را مشغول کرده است و اکنون بیش از گذشته علاقمندم دو فیلم قبلی کریمی را ببینم .

   با دیدن باغهای کندلوس دوباره موضوع چگونگی تقسیم بندی فیلمها به دو دسته ی خاص و عام در ذهنم شعله ور شده فکر می کنم کندلوس با تبلیغاتی مناسب می توانست فروش متوسطی داشته باشد و خیلی ها از دیدن فیلم لذت ببرند .  

                                                                                                   هادی    

   تهمینه میلانی را فیلمسازی فمینیست می شناسیم که البته در پرونده ی کاری خود فیلم طنز و کمدی کار کرده است ، در فیلم های او مرد خوب کمتر پیدا می شود و البته تمامی زنان خوبند و اگر بدی هم می بینیم به خاطر ظلم و جور مردان جفاکار است .

                         تهمینه میلانی

  اما این بار میلانی سراغ سوژه ی نویی رفته است ، برداشت از کتابی با موضوعی روانشناسانه و پرداختن به روابط زناشویی زوجی لجوج که در روابطشان به مانند کودکی 5 ساله رفتار می کنند که باالطبع چنین موضوعی با شرایط کمیک روبرو می شود که تماشاگر را در حین فیلم بسیار می خنداند موقعیت هایی که کاملا رئال به نظر می رسد و حکایت از کارگردانی بسیار خوب میلانی و فیلمنامه ی دقیق اوست .

 میلانی در آتش بس نشان می دهد که به پختگی در کارگردانی رسیده و شاید دیده نشدن او در سالهای گذشته برای موضوعات فیلم های  آخر اوست .

  بعد از مدت ها بازی خوبی از گلزار می بینیم و گلزار نشان می دهد بوتیک خیلی هم اتفاقی نبوده و اگر کارگردان خوبی او را هدایت کتد می تواند خوب هم بازی کند ، مهناز افشار هم تقریبا به زوج همیشگی گلزار تبدیل شده  بازی خوبی ارائه کرده و همه ی این ها باز هم حکایت از کارگردانی خوب فیلم دارد .

  فیلمبرداری خوب ، طراحی صحنه و لباس خوب و موسیقی همراه با فیلم همه و همه دست به دست هم داده اند تا فیلمی که خوب می فروشد واقعا فیلم خوبی باشد و شاید خیلی ها را هم تحت تاثیر قرار داده باشد .

  در مجموع آتش بس نشان داد که امسال می توانیم بخندیم و فیلم خوب ببینیم و شاید چیزی برای روابط اجتماعی روزمره یاد بگیریم  ............  

                                                                               هادی 

  بعد از دو سه هفته فیلم ندیدن ( البته در سینما ) دو روز پشت سرهم دو تا دیدم .

   هوو

  علیرضا داوودنژاد کارگردان خانواده دوست سینمای ایران همون بهتر که خانوادگی فیلم بسازه ، هشت پا رو ندیدم ولی ملاقات با طوطی با صف طویلی از چهره های سینمایی که افتضاح بود ، فکر نکنید حالا هوو چیه ها نه نسبی دارم بحث می کنم !!

  مثلث عشقی این بار مربع شده البته نه لزوما عشق !

  نکته ی فیلم فقط رضا عطاران است که از نقشش خوب بر اومده ، هوو یک سینمای سرگرم کننده است که سعی می کند در 96 دقیقه تماشاگر را راضی نگه داره که به نظر من موفق هم بوده ، فروش خوب فیلم هم موید این مدعاست ، البته داوودنژادی که نیاز می سازد کجا و هووساز کجا .

  ازدواج به سبک ایرانی

   حسن فتحی سریال ساز موفق تلویزیون اولین فیلم سینمایی اش به دل می نشیند ، فیلمی را که با سرمایه گذاری علی معلم منتقد سینما و سردبیر مجله ی دنیای تصویر ساخته است .

   فیلم بازیگران زیادی دارد که همگی چهره های آشنایی هستند ، داریوش ارجمند  محمدرضا شریفی نیا  فاطمه گودرزی  شیلا خداداد  حسام نواب صفوی  لادن طباطبائی  و سعید کنگرانی که بعد از سالها در فیلمی ایفای نقش می کرد .

   ازدواج به سبک ایرانی سرشار از دیالوگ های جذاب است که گاهی به میخ می کوبد و گاهی به نعل ، فیلم واقعا ایرانیست و دلنشین به شدت خانوادگی و البته خوش ساخت .

  حسن فتحی اولین فیلمش را با نگاه خاصی به گیشه ساخته که موفق هم بوده ، فیلمی که عام و خاص را راضی از سالن سینما بیرون می برد حداقل با لبخندی بر لب .... به قول یکی از رفقا یه آمریکن پای ایرانی !!   

                                                                                      هادی